Sekcja: Chirurgia klatki piersiowej

Symptomatologia chorób przełyku jest zróżnicowana w zalezności od schorzenia podstawowego. Choroby przełyku mogą wpływać na ogólny stan chorego i niejednokrotnie mogą być przyczyną zgonu. Istotna jest więc dość szybka i właściwa diagnostyka. Podstawowymi badaniami w diagnostyce chorób przełyku są: gastroskopia, rtg górnego odcinka przewodu pokarmowego, tomografia komputerowa. Należy również podkreślić istotne znaczenie wywiadów, gdyż to one ukierunkowują działania diagnostyczno - lecznicze.

Rozrosty łagodne i złośliwe w przełyku

Stany nagłe dotyczące przełyku można podzielić w zależności od kierunku działania danego czynnika uszkadzającego. Do uszkodzenia przełyku może dochodzić od zewnątrz (np. postrzały czy jatrogenne uszkodzenia przy tyreoidektomii) lub od strony światła przełyku (np. głębokie oparzenia przełyku, jatrogenne perforacje przy endoskopii, ciała obce). Urazy przełyku grożą potencjalnie śmiertelnymi powikłaniami, tj. zapalenie śródpiersia. Szybka diagnostyka i leczenie stanów nagłych w schorzeniach przełyku skutkują zmniejszeniem śmiertelności.

Gruźlica jest chorobą zakaźną, wywołaną przez prątki kwasooporne z grupy Mycobacterium tuberculosis. Pomimo istnienia skutecznych leków, częstość zachorowań na gruźlicę na świecie stale wzrasta, choć w Polsce ulega zmniejszeniu. Miejscem rozwoju gruźlicy są w 90% płuca.

Istotną rolę odgrywa mechanizm urazu. Urazy klatki piersiowej mogą być tępe, bądź penetrujące. W każdym przypadku należy przeprowadzić dokładną diagnostykę i odpowiednio wcześnie podjąć działania terapeutyczne. W przypadku obrażeń klatki piersiowej często dochodzi do groźnych zaburzeń oddychania.

Śródpiersie umiejscowione jest w centralnej części klatki piersiowej, ograniczone bocznie przez jamy opłucnowe. Okolica ta, ze względu na różnorodność procesów chorobowych stanowi przedmiot zainteresowania licznych dziedzin medycyny: onkologii, hematologii, endokrynologii, neurologii, pulmonologii oraz torakochirurgii.

Ostra zatorowość płucna (ZP) jest rzadko występującym stanem potencjalnie zagrażającym życiu. Jest to istotna przyczyna wystąpienia nagłej duszności, która musi być szybko zdiagnozowana i odpowiednio leczona, aby zapobiec zgonowi pacjenta. Częstość występowania zatorowości płucnej szacuje się 2/1000 rocznie

Rozrosty łagodne i złośliwe w przełyku

Stany nagłe dotyczące przełyku można podzielić w zależności od kierunku działania danego czynnika uszkadzającego. Do uszkodzenia przełyku może dochodzić od zewnątrz (np. postrzały czy jatrogenne uszkodzenia przy tyreoidektomii) lub od strony światła przełyku (np. głębokie oparzenia przełyku, jatrogenne perforacje przy endoskopii, ciała obce). Urazy przełyku grożą potencjalnie śmiertelnymi powikłaniami, tj. zapalenie śródpiersia. Szybka diagnostyka i leczenie stanów nagłych w schorzeniach przełyku skutkują zmniejszeniem śmiertelności.

W wieloośrodkowym badaniu KALANI 2007 z randomizacją i podwójnie ślepą próbą badacze próbowali dociec, czy istnieje związek pomiędzy poprawą kliniczną u pacjentów z cukrzycą i przewlekłym owrzodzeniem stóp leczonych dalteparyną a poprawą mikrokrążenia skóry w okolicy zmian. Porównano dwie grupy pacjentów – leczonych dalteparyną oraz przyjmujących placebo. Badanie dowodzi, że stosowanie dalteparyny poprawia miejscowe natlenienie skóry oraz proces gojenia się przewlekłych owrzodzeń stóp u pacjentów z cukrzycą.

Jednym z najczęstszych powikłań okołooperacyjnych jest żylna choroba zakrzepowo- zatorowa (ŻChZZ) oraz jej najpoważniejsze następstwo – zatorowość płucna (ZP). Aby uniknąć większości przypadków wprowadzono obligatoryjną okołooperacyjną profilaktykę przeciwzakrzepową (PPZ). Poniższa praca prezentuje w uproszczony sposób zasady i wytyczne oraz możliwe modyfikacje PPZ, zatwierdzone przez konsultantów krajowych wszystkich specjalizacji zabiegowych.

Badanie FAME (Fragmin After Major Abdominal Surgery), które objęło pacjentów po dużych operacjach w obrębie jamy brzusznej, wykazało, że przedłużenie profilaktyki z zastosowaniem dalteparyny do 4 tygodni po zabiegu znacznie zmniejsza ryzyko epizodów zakrzepowo – zatorowych u pacjentów bez znamiennego statystycznie zwiększeniu ryzyka działań niepożądanych.

Artykuł prezentuje zasady powstawania oraz interpretacji obrazów elastograficznych. Przedstawia różne zastosowania i potencjalne kierunki rozwoju.

W przypadku urazu jamy brzusznej kluczową rolę odgrywa pytanie: pilna operacja czy dalsza diagnostyka? Ultrasonograficzne badanie jamy brzusznej ukierunkowane na uraz - FAST (focused assessment with sonography in trauma) może pomóc w tej decyzji.

Możliwość wykorzystania badania ultrasonograficznego w stanach nagłych nie ogranicza się jedynie do badania FAST u pacjentów po urazach jamy brzusznej i klatki piersiowej, ale ma szersze zastosowanie.

Ustalenie przyczyny zatrzymania krążenia z aktywnością elektryczną serca bez tętna (PEA) często jest trudne na miejscu zdarzenia. Rozwój przenośnych aparatów echokardiograficznych i użycie ich podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej może uzupełnić tę lukę.

W stanach zagrożenia życia często niezbędne jest wykonanie wkłucia centralnego. Prostą metodą ułatwiającą jego wykonanie jest wykorzystanie aparatu ultrasonograficznego dającego możliwość monitorowania przebiegu tej procedury w czasie rzeczywistym.

Symptomatologia chorób przełyku jest zróżnicowana w zalezności od schorzenia podstawowego. Choroby przełyku mogą wpływać na ogólny stan chorego i niejednokrotnie mogą być przyczyną zgonu. Istotna jest więc dość szybka i właściwa diagnostyka. Podstawowymi badaniami w diagnostyce chorób przełyku są: gastroskopia, rtg górnego odcinka przewodu pokarmowego, tomografia komputerowa. Należy również podkreślić istotne znaczenie wywiadów, gdyż to one ukierunkowują działania diagnostyczno - lecznicze.

Rozrosty łagodne i złośliwe w przełyku

Rozrosty łagodne i złośliwe w przełyku

Symptomatologia chorób przełyku jest zróżnicowana w zalezności od schorzenia podstawowego. Choroby przełyku mogą wpływać na ogólny stan chorego i niejednokrotnie mogą być przyczyną zgonu. Istotna jest więc dość szybka i właściwa diagnostyka. Podstawowymi badaniami w diagnostyce chorób przełyku są: gastroskopia, rtg górnego odcinka przewodu pokarmowego, tomografia komputerowa. Należy również podkreślić istotne znaczenie wywiadów, gdyż to one ukierunkowują działania diagnostyczno - lecznicze.

Rozrosty łagodne i złośliwe w przełyku

Stany nagłe dotyczące przełyku można podzielić w zależności od kierunku działania danego czynnika uszkadzającego. Do uszkodzenia przełyku może dochodzić od zewnątrz (np. postrzały czy jatrogenne uszkodzenia przy tyreoidektomii) lub od strony światła przełyku (np. głębokie oparzenia przełyku, jatrogenne perforacje przy endoskopii, ciała obce). Urazy przełyku grożą potencjalnie śmiertelnymi powikłaniami, tj. zapalenie śródpiersia. Szybka diagnostyka i leczenie stanów nagłych w schorzeniach przełyku skutkują zmniejszeniem śmiertelności.

Znieczulenia przewodowe stały się w dzisiejszej medycynie standardem w operacjach dotyczących miednicy i kończyn dolnych. Są znacznie prostsze do wykonania, a przy tym mniej obciążające dla pacjenta w porównaniu ze znieczuleniem ogólnym. Jednakże zabiegi w wyżej wymienionych okolicach są obarczone znacznym ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych, dlatego niezbędna jest przeciwzakrzepowa profilaktyka okołooperacyjna. Artykuł opisuje zależności pomiędzy stosowaniem leków przeciwkrzepliwych, a znieczuleniami przewodowymi, określa podstawowe zasady modyfikacji profilaktyki przeciwzakrzepowej w okresie przed i po wykonaniu znieczulenia przewodowego.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa jest jednym z najczęstszych powikłań w chirurgii. Jej wystąpienie wiąże się najczęściej z unieruchomieniem, urazem , operacją oraz niedostatecznym nawodnieniem pacjenta. Poniższa praca przedstawia sposoby leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, ze szczególnym naciskiem na farmakologiczne leczenie niepowikłanych epizodów zakrzepowych z użyciem heparyn.

Leczenie operacyjne stanowi istotny element terapii raka płuca i prowadzone jest w oddziałach torakochirurgicznych. Wybór odpowiedniego postępowania uzależniony jest od stopnia zaawansowania choroby, typu histologicznego raka a także stanu ogólnego pacjenta i chorób współistniejących.