Sekcja: Chirurgia naczyniowa

Artykuł prezentuje zastosowanie badań perfuzyjnych TK w diagnostyce i leczeniu zwężenia tętnic szyjnych.

Przewlekła choroba niedokrwienna kończyn dolnych jest związana ze zmianami miażdżycowymi tętnic kończyn dolnych, prowadzących do ich zwężenia lub obstrukcji. Oprócz tętnic kończyn dolnych, miażdżyca najczęściej dotyczy naczyń wieńcowych praz naczyń mózgowych.

Żylaki kończyn dolnych są najczęstszą manifestacją kliniczną przewlekłej niewydolności żylnej. Schorzenie to dotyka najczęściej kobiety po 50 roku życia.

Artykuł prezentuje zastosowanie badań perfuzyjnych TK w diagnostyce i leczeniu zwężenia tętnic szyjnych.

Profilaktyka zakrzepicy żylnej

W wieloośrodkowym badaniu KALANI 2007 z randomizacją i podwójnie ślepą próbą badacze próbowali dociec, czy istnieje związek pomiędzy poprawą kliniczną u pacjentów z cukrzycą i przewlekłym owrzodzeniem stóp leczonych dalteparyną a poprawą mikrokrążenia skóry w okolicy zmian. Porównano dwie grupy pacjentów – leczonych dalteparyną oraz przyjmujących placebo. Badanie dowodzi, że stosowanie dalteparyny poprawia miejscowe natlenienie skóry oraz proces gojenia się przewlekłych owrzodzeń stóp u pacjentów z cukrzycą.

Jednym z najczęstszych powikłań okołooperacyjnych jest żylna choroba zakrzepowo- zatorowa (ŻChZZ) oraz jej najpoważniejsze następstwo – zatorowość płucna (ZP). Aby uniknąć większości przypadków wprowadzono obligatoryjną okołooperacyjną profilaktykę przeciwzakrzepową (PPZ). Poniższa praca prezentuje w uproszczony sposób zasady i wytyczne oraz możliwe modyfikacje PPZ, zatwierdzone przez konsultantów krajowych wszystkich specjalizacji zabiegowych.

Badanie FAME (Fragmin After Major Abdominal Surgery), które objęło pacjentów po dużych operacjach w obrębie jamy brzusznej, wykazało, że przedłużenie profilaktyki z zastosowaniem dalteparyny do 4 tygodni po zabiegu znacznie zmniejsza ryzyko epizodów zakrzepowo – zatorowych u pacjentów bez znamiennego statystycznie zwiększeniu ryzyka działań niepożądanych.

Przewlekła choroba niedokrwienna kończyn dolnych jest związana ze zmianami miażdżycowymi tętnic kończyn dolnych, prowadzących do ich zwężenia lub obstrukcji. Oprócz tętnic kończyn dolnych, miażdżyca najczęściej dotyczy naczyń wieńcowych praz naczyń mózgowych.

W ciągu ostatnich lat coraz większą wagę przywiązuje się do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo – zatorowej. Okazuje się bowiem, że stosowanie profilaktyki nie tylko poprawia przeżycie chorych, ale także znacznie zmniejsza wydatki poniesione w związku z leczeniem powikłań zakrzepowych.

Termin choroba tętnic obwodowych (ang. periphreral artery disease – PAD) odnosi się do stanu, w którym na skutek rozwoju procesu miażdżycowego dochodzi do upośledzenia zaopatrzenia kończyn dolnych i/lub górnych w krew.

Tętniaki tętnic nerkowych, choć często bezobjawowe, wykrywane są najczęściej przypadkowo przy okazji badań obrazowych jamy brzusznej z innego powodu. W diagnostyce wykorzystuje się USG, TK, MRI oraz DSA.

Artykuł prezentuje zasady powstawania oraz interpretacji obrazów elastograficznych. Przedstawia różne zastosowania i potencjalne kierunki rozwoju.

Prezentujemy możliwości elastografii endowaskularnej w wykrywaniu niestabilnych blaszek miażdżycowych.

Artykuł prezentuje zastosowanie badań perfuzyjnych TK w diagnostyce i leczeniu zwężenia tętnic szyjnych.

Przewlekła choroba niedokrwienna kończyn dolnych jest związana ze zmianami miażdżycowymi tętnic kończyn dolnych, prowadzących do ich zwężenia lub obstrukcji. Oprócz tętnic kończyn dolnych, miażdżyca najczęściej dotyczy naczyń wieńcowych praz naczyń mózgowych.

Objaw Raynauda polega na zmianie zabarwienia skóry palców lub dłoni i spowodowany jest nadmierną odpowiedzią naczyniową na czynniki takie jak zimno lub emocje. Zjawisko to pierwszy raz opisał w 1862 roku Marice Raynaud.

Termin choroba tętnic obwodowych (ang. periphreral artery disease – PAD) odnosi się do stanu, w którym na skutek rozwoju procesu miażdżycowego dochodzi do upośledzenia zaopatrzenia kończyn dolnych i/lub górnych w krew.

Do niedawna uważano, że stosowanie hormonalnej terapii zastępczej zmniejsza ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych.

Co prawda hipercholesterolemia nie jest uznanym czynnikiem ryzyka wystąpienia udarów mózgu analizowanych łącznie, ale w podgrupie udarów niedokrwiennych, szczególnie pochodzenia miażdżycowego wydaje się odgrywać istotne znaczenie.

Uzasadnienie stosowania profilaktyki przeciwzakrzepowej stanowią: bardzo częste występowanie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) wśród chorych hospitalizowanych, klinicznie niemy przebieg choroby w większości przypadków oraz powikłania, koszty i śmiertelność związane z zakrzepicą

Artykuł ma na celu przedstawienie zalet, wad oraz porównanie klasycznego sposobu leczenia tętniaka aorty brzusznej, jakim jest otwarta operacja, z nowszą metodą wewnątrznaczyniową.

Dane epidemiologiczne wskazują, że lekarze coraz częściej będą mieli do czynienia z chorymi ze zdiagnozowanym małym tętniakiem aorty brzusznej. W poniższym artykule zebrano wyniki najbardziej aktualnych badań, których celem było ustalenie optymalnego postępowania w tej grupie pacjentów.

Metoda wewnątrznaczyniowa leczenia tętniaka aorty brzusznej w ciągu ostatnich lat zdobywa przewagę nad metodą otwartej operacji. Chociaż mniejsza liczba powikłań okołooperacyjnych jest równoważona ryzykiem późnych powikłań, to dokładna obserwacja pacjenta może zmniejszyć późną śmiertelnośc pooperacyjną. Późne powikłania pooperacyjne tętniaka aorty brzusznej związane z metodą wewnątrznaczyniową. Nowa metoda – nowe problemy