Sekcja: Chirurgia ogólna

Spleen is the most commonly injured organ after blunt abdominal trauma due to motor vehicle collisions and falls .Management of blunt splenic injuries in adults has changed during the last two decades. Nonoperative management in hemodynamically stable patients is now the standard of care. Angiography and embolization has been reported as useful adjunct to nonoperative management of the injured spleen. RFA ( Radiofrequency Ablation Technology ) may be used but further studies are needed to examine the feasibility of this method.

Angiodysplazaja jest to naczyniowa wada przewodu pokarmowego polegająca na nieprawidłowym rozmieszczeniu i poszerzeniu naczyń krwionośnych o małej średnicy, znajdujących się w błonie śluzowej. Zmiany te przypominają teleangiektazje, jednak w odróżnieniu od nich nigdy nie są związane z jakąkolwiek chorobą systemową, metaboliczną czy wrodzoną. Zmiany te są najczęstszą przyczyną krwawień, zarówno przewlekłych jaki i ostrych, w populacji osób starszych. Są natomiast rzadkością u osób młodych i dzieci.

Symptomatologia chorób przełyku jest zróżnicowana w zalezności od schorzenia podstawowego. Choroby przełyku mogą wpływać na ogólny stan chorego i niejednokrotnie mogą być przyczyną zgonu. Istotna jest więc dość szybka i właściwa diagnostyka. Podstawowymi badaniami w diagnostyce chorób przełyku są: gastroskopia, rtg górnego odcinka przewodu pokarmowego, tomografia komputerowa. Należy również podkreślić istotne znaczenie wywiadów, gdyż to one ukierunkowują działania diagnostyczno - lecznicze.

Stany nagłe dotyczące przełyku można podzielić w zależności od kierunku działania danego czynnika uszkadzającego. Do uszkodzenia przełyku może dochodzić od zewnątrz (np. postrzały czy jatrogenne uszkodzenia przy tyreoidektomii) lub od strony światła przełyku (np. głębokie oparzenia przełyku, jatrogenne perforacje przy endoskopii, ciała obce). Urazy przełyku grożą potencjalnie śmiertelnymi powikłaniami, tj. zapalenie śródpiersia. Szybka diagnostyka i leczenie stanów nagłych w schorzeniach przełyku skutkują zmniejszeniem śmiertelności.

Choroba hemoroidalna dotyka od 4,4% do 36,4% populacji. Hemoroidy (guzki krwawnicze odbytu) występują w warunkach fizjologicznych i są tworami, zbudowanymi z tkanki naczyniowej i łącznej, znajdującymi się w warstwie podśluzówkowej kanału odbytu. Objawy kliniczne pojawiają się, jeżeli w guzkach krwawniczych dochodzi do rozwoju zmian patologicznych.

Ropień, czyli ograniczony zbiornik ropy może wytworzyć się na skutek ograniczenia procesu zapalnego, dzięki działaniu mechanizmów obronnych organizmu.

Perforacja przewodu pokarmowego jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia. U osób dorosłych, jeszcze 30 lat wstecz, pęknięcie wrzodu żołądka lub dwunastnicy, stanowiło częstą przyczynę zgonu.

Symptomatologia chorób przełyku jest zróżnicowana w zalezności od schorzenia podstawowego. Choroby przełyku mogą wpływać na ogólny stan chorego i niejednokrotnie mogą być przyczyną zgonu. Istotna jest więc dość szybka i właściwa diagnostyka. Podstawowymi badaniami w diagnostyce chorób przełyku są: gastroskopia, rtg górnego odcinka przewodu pokarmowego, tomografia komputerowa. Należy również podkreślić istotne znaczenie wywiadów, gdyż to one ukierunkowują działania diagnostyczno - lecznicze.

Stany nagłe dotyczące przełyku można podzielić w zależności od kierunku działania danego czynnika uszkadzającego. Do uszkodzenia przełyku może dochodzić od zewnątrz (np. postrzały czy jatrogenne uszkodzenia przy tyreoidektomii) lub od strony światła przełyku (np. głębokie oparzenia przełyku, jatrogenne perforacje przy endoskopii, ciała obce). Urazy przełyku grożą potencjalnie śmiertelnymi powikłaniami, tj. zapalenie śródpiersia. Szybka diagnostyka i leczenie stanów nagłych w schorzeniach przełyku skutkują zmniejszeniem śmiertelności.

Choroba hemoroidalna dotyka od 4,4% do 36,4% populacji. Hemoroidy (guzki krwawnicze odbytu) występują w warunkach fizjologicznych i są tworami, zbudowanymi z tkanki naczyniowej i łącznej, znajdującymi się w warstwie podśluzówkowej kanału odbytu. Objawy kliniczne pojawiają się, jeżeli w guzkach krwawniczych dochodzi do rozwoju zmian patologicznych.

W ciągu ostatnich lat coraz większą wagę przywiązuje się do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo – zatorowej. Okazuje się bowiem, że stosowanie profilaktyki nie tylko poprawia przeżycie chorych, ale także znacznie zmniejsza wydatki poniesione w związku z leczeniem powikłań zakrzepowych.

Żylna choroba zakrzepowo zatorowa (ŻCHZZ) jest niewątpliwie nadal obecnym problemem dotyczącym chorych leczonych zabiegowo jak i zachowawczo. ŻCHZZ wystąpić może pod postacią: zakrzepicy żył głębokich (ZŻG), mikrozatorowości płucnej (MP) jak i zatoru tętnicy płucnej (ZTP) i jest groźnym powikłaniem niosącym bezpośrednie lub odległe skutki dla życia i zdrowia chorego.

Terapia przeciwzakrzepowa odgrywa istotną rolę w profilaktyce i leczeniu schorzeń zarówno w trybie ambulatoryjnym jak i w warunkach szpitalnych.

Zakrzepica żył powierzchownych jest chorobą pojawiającą się głównie w dojrzałym wieku częściej u mężczyzn niż u kobiet. Drobne zakrzepy, które są ściśle związane ze ścianą naczynia żylnego mogą pojawiać się zarówno w żyłach zmienionych chorobowo – poszerzonych żylakowatych, jak i w naczyniach o prawidłowej budowie.

Próby przyżyciowego obrazowania wnętrza ciała podejmowane były już w starożytności. Jednak dopiero wiek XX to okres burzliwej ekspansji endoskopii. Artykuł opisuje nowoczesną odmianę endoskopii - laserową endomikroskopię konfokalną - w obrazowaniu struktur przewodu pokarmowego.

Spleen is the most commonly injured organ after blunt abdominal trauma due to motor vehicle collisions and falls .Management of blunt splenic injuries in adults has changed during the last two decades. Nonoperative management in hemodynamically stable patients is now the standard of care. Angiography and embolization has been reported as useful adjunct to nonoperative management of the injured spleen. RFA ( Radiofrequency Ablation Technology ) may be used but further studies are needed to examine the feasibility of this method.

Angiodysplazaja jest to naczyniowa wada przewodu pokarmowego polegająca na nieprawidłowym rozmieszczeniu i poszerzeniu naczyń krwionośnych o małej średnicy, znajdujących się w błonie śluzowej. Zmiany te przypominają teleangiektazje, jednak w odróżnieniu od nich nigdy nie są związane z jakąkolwiek chorobą systemową, metaboliczną czy wrodzoną. Zmiany te są najczęstszą przyczyną krwawień, zarówno przewlekłych jaki i ostrych, w populacji osób starszych. Są natomiast rzadkością u osób młodych i dzieci.

Artykuł prezentuje zasady powstawania oraz interpretacji obrazów elastograficznych. Przedstawia różne zastosowania i potencjalne kierunki rozwoju.

Ograniczenia oraz inwazyjność biopsji wątroby doprowadziły do poszukiwań innych metod oceny włóknienia wątroby. Elastografia jest najlepszą z dostępnych nieinwazyjnych procedur diagnostycznych.

W przypadku urazu jamy brzusznej kluczową rolę odgrywa pytanie: pilna operacja czy dalsza diagnostyka? Ultrasonograficzne badanie jamy brzusznej ukierunkowane na uraz - FAST (focused assessment with sonography in trauma) może pomóc w tej decyzji.

Możliwość wykorzystania badania ultrasonograficznego w stanach nagłych nie ogranicza się jedynie do badania FAST u pacjentów po urazach jamy brzusznej i klatki piersiowej, ale ma szersze zastosowanie.

Stosowanie antybiotykoterapii prewencyjnej w leczeniu ostrego zapalenia trzustki jest od lat związane z wieloma kontrowersjami, a jej przydatność jest niepewna. Sprzeczne doniesienia pochodzące z różnych ośrodków badawczych utrudniają określenie ostatecznego miejsca antybiotykoterapii w terapii OZT.

Clostridium Difficile jest beztlenową bakterią powodującą biegunkę, psełdobłoniaste zapalenie jelita grubego oraz megacolon toxicum (toksyczne zapalenie jelita). Częstość infekcji powodowanych przez tą bakterię znacząco wzrasta, a jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest nieuzasadnione lub nieodpowiednie stosowanie antybiotykoterapii. Terapia zakażeń spowodowanych przez C. Difficile stanowi poważny problem kliniczny.

Angiodysplazaja jest to naczyniowa wada przewodu pokarmowego polegająca na nieprawidłowym rozmieszczeniu i poszerzeniu naczyń krwionośnych o małej średnicy, znajdujących się w błonie śluzowej. Zmiany te przypominają teleangiektazje, jednak w odróżnieniu od nich nigdy nie są związane z jakąkolwiek chorobą systemową, metaboliczną czy wrodzoną. Zmiany te są najczęstszą przyczyną krwawień, zarówno przewlekłych jaki i ostrych, w populacji osób starszych. Są natomiast rzadkością u osób młodych i dzieci.

Stosowanie antybiotykoterapii prewencyjnej w leczeniu ostrego zapalenia trzustki jest od lat związane z wieloma kontrowersjami, a jej przydatność jest niepewna. Sprzeczne doniesienia pochodzące z różnych ośrodków badawczych utrudniają określenie ostatecznego miejsca antybiotykoterapii w terapii OZT.

Rak odbytu jest rzadko występującym nowotworem i stanowi około 4% guzów złośliwych przewodu pokarmowego. Szczyt zachorowań dotyczy osób po 60 roku życia. W artykule omówiono czynniki etiologiczne, objawy, diagnostykę oraz objawy raka odbytu.

Najczęstszą przyczyną krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego jest wrzód żołądka lub dwunastnicy. Większość przypadków krwawienia (90%) udaje się opanować za pomocą leczenia zachowawczego.

Ciężką postać ostrego zapalenia trzustki stwierdza się u 15-20% chorych. Śmiertelność w przypadku martwiczego zapalenia trzustki jest wysoka i waha się od 14% do 25% i zwiększa się, gry dojdzie do zakażenia jałowej martwicy miąższu. Najlepszym czynnikiem prognostycznym ciężkości przebiegu OZT wydaje się być białko C-reaktywne. Powszechnie polecaną metodą leczenia chirurgicznego martwiczego zapalenia trzustki jest nekrosektomia. Rozwój medycyny przyczynił się do powstania nowych, mniej inwazyjnych metod operacyjnych. Zaleca się, aby w przypadku martwiczego zapalenia trzustki z zakażoną martwicą jej miąższu, nekrosektomię wykonać między 15. a 28. dniem od początku wystąpienia objawów choroby, nawet w sytuacji, gdy OZT powikłane jest niewydolnością wielonarządową.

Na temat wrzodziejącego zapalenia jelita grubego z prof. dr hab. med. Wojciechem Cichym oraz dr med. Natalią Kobelską - Dubiel rozmawiała Agata Puk.

Obesity and type-2 diabetes (T2DM) are likely to be the two greatest public health problems. The relationship between obesity and T2DM or insulin resistance is well documented. Weight loss is the most important aspect in that disease management. Multiple studies show that bariatric surgical procedures lead to substantial and sustained weight loss. Bariatric surgery also seems to be an effective treatment of T2DM in obese patients. It provides remission of T2DM in 64–93% of subjects. Indications for surgery now include morbidly obese patients (BMI>40 kg/m2) or patients with a BMI >35 with co-morbidities. The mechanisms that participate in the improvement of glucose metabolism and insulin resistance observed following weight loss and bariatric surgery remain unclear, however, the main hypothesis involves changes in hormone signaling from the small intestine.

Spleen is the most commonly injured organ after blunt abdominal trauma due to motor vehicle collisions and falls .Management of blunt splenic injuries in adults has changed during the last two decades. Nonoperative management in hemodynamically stable patients is now the standard of care. Angiography and embolization has been reported as useful adjunct to nonoperative management of the injured spleen. RFA ( Radiofrequency Ablation Technology ) may be used but further studies are needed to examine the feasibility of this method.

Angiodysplazaja jest to naczyniowa wada przewodu pokarmowego polegająca na nieprawidłowym rozmieszczeniu i poszerzeniu naczyń krwionośnych o małej średnicy, znajdujących się w błonie śluzowej. Zmiany te przypominają teleangiektazje, jednak w odróżnieniu od nich nigdy nie są związane z jakąkolwiek chorobą systemową, metaboliczną czy wrodzoną. Zmiany te są najczęstszą przyczyną krwawień, zarówno przewlekłych jaki i ostrych, w populacji osób starszych. Są natomiast rzadkością u osób młodych i dzieci.

Stosowanie antybiotykoterapii prewencyjnej w leczeniu ostrego zapalenia trzustki jest od lat związane z wieloma kontrowersjami, a jej przydatność jest niepewna. Sprzeczne doniesienia pochodzące z różnych ośrodków badawczych utrudniają określenie ostatecznego miejsca antybiotykoterapii w terapii OZT.

Artykuł prezentuje zasady leczenia przeciwpłytkowego pacjentów z chorobą wrzodową. Podkreśla dylematy związane z wyborem inhibitora pompy protonowej, oraz z zaprzestaniem leczenia przeciwpłytkowego w razie krwawienia z przewodu pokarmowego.