Chirurg, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka, Profilaktyka

Okołooperacyjna profilaktyka przeciwzakrzepowa - oficjalne wytyczne

Lek. Grzegorz Fijewski , 19.06.07

Jednym z najczęstszych powikłań okołooperacyjnych jest żylna choroba zakrzepowo- zatorowa (ŻChZZ) oraz jej najpoważniejsze następstwo – zatorowość płucna (ZP). Aby uniknąć większości przypadków wprowadzono obligatoryjną okołooperacyjną profilaktykę przeciwzakrzepową (PPZ). Poniższa praca prezentuje w uproszczony sposób zasady i wytyczne oraz możliwe modyfikacje PPZ, zatwierdzone przez konsultantów krajowych wszystkich specjalizacji zabiegowych.

Autor

Lek. Grzegorz Fijewski

Jednym z poważniejszych problemów trapiących współczesną medycynę, a w szczególności dziedziny zabiegowe jest żylna choroba zakrzepowo-zatorowa oraz jej najgroźniejsze powikłanie - zatorowość płucna. Na podstawie danych pochodzących z krajów rozwiniętych można sądzić, że w Polsce co roku około 50 tysięcy osób zapada na ŻChZZ, z czego kilka procent rozwija objawową ZP. Nie leczona ZP nawet w 30% przypadków kończy się zgonem. Jak pokazują badania prawidłowa profilaktyka okołooperacyjna znacznie redukuje ryzyko zgonu z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych. Jest przy tym znacznie tańsza niż leczenie powikłań, nie wspominając o korzyściach dla samego pacjenta.

Ocena ryzyka:
Aby prawidłowo rozpocząć i prowadzić profilaktykę przeciwzakrzepową należy bezwzględnie zaznajomić się z czynnikami ryzyka u danego chorego i w związku z tym przewidzieć stopień zagrożenia zakrzepowego.
Należy także pamiętać, że u chorych leczonych chirurgicznie zapadalność na ŻChZZ związana jest z samym zabiegiem (miejsce, technika i czas zabiegu, rodzaj znieczulenia oraz okres unieruchomienia w okresie pooperacyjnym).

Do czynników ryzyka ŻChZZ zaliczamy:
- wiek >40 lat
- długotrwałe unieruchomienie
- udar mózgu z porażeniem lub znacznym niedowładem kończyn
- przebyta ŻChZZ
- nowotwory złośliwe i leczenie przeciwnowotworowe
- duże zabiegi operacyjne (szczególnie w obrębie kończyn dolnych, miednicy i jamy brzusznej)
- urazy (zwłaszcza złamania miednicy, bliższego odcinka kości udowej i innych kości długich kończyn dolnych)
- otyłość
- żylaki kończyn dolnych
- niewydolność serca III i IV klasy NYHA
- obecność cewnika w dużych żyłach
- choroba Leśniowskiego i Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego
- zespół nerczycowy
- czerwienica prawdziwa, nadpłytkowość samoistna i nocna napadowa hemoglobinuria
- ciąża i połóg, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej
- trombofilia wrodzona powodowana niedoborem naturalnego inhibitora krzepnięcia (anty- trombiny, białka C lub białka S), mutacją typu Leiden genu czynnika V lub mutacją 20210Agenu protrombiny
- obecność przeciwciał antyfosfolipidowych

Tabela poniżej ukazuje częstość występowania powikłań zakrzepowo- zatorowych u chorych nie stosujących PPZ, pokazując jednocześnie powszechność i skalę problemu. Dodatkowo klasyfikuje zabiegi chirurgiczne ze względu na stopień ryzyka powikłań zakrzepowych.

Ryzyko wystąpienia ŻChZZ u chorych poddawanych zabiegom chirurgicznym lub po urazach bez stosowania profilaktyki przeciwzakrzepowej.






Jako „mały zabieg chirurgiczny” przyjęto operację poza jamą brzuszną, trwająca krócej niż 45 minut, natomiast jako „duży zabieg chirurgiczny” potraktowano każda operacja w jamie brzusznej, a także inne operacje, trwające dłużej niż 45 minut.

Wdrożenie PPZ:
Przed wdrożeniem PPZ musimy sprawdzić następujące kwestie:
1. Czy pacjent nie ma przeciwwskazań do leczenia przeciwzakrzepowego ze względu na stan ogólny oraz czy nie ma przeciwwskazań ze względu na wykonane nakłucie kanału kręgowego lub umieszczenie cewnika w przestrzeni zewnątrzoponowej w celu znieczulenia regionalnego (patrz artykuł: „Leki przeciwkrzepliwe a znieczulenia zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe”).
2. Czy pacjent nie ma przeciwwskazań do leczenia heparynami niefrakcjonawanymi (HNF), ani heparynami drobnocząsteczkowymi (HDCz)
3. Czy chory był wcześniej leczony heparynami – jeżeli tak, musimy ze względu na immunologiczne powikłania, sprawdzać poziom trombocytów przynajmniej raz w tygodniu począwszy od pierwszego dnia podawania heparyn.

UWAGA:
Chociaż w wytycznych znajdują się schematy leczenia HNF zdecydowanie zaleca się stosowanie w PPZ preparatów HDCz, ze względu na jej łatwość dawkowania, oraz możliwość samodzielnego i bezpiecznego kontynuowania PPZ przez chorego po powrocie do domu!
Ze względu na specyfikę poszczególnych specjalności chirurgicznych opracowano osobne schematy PPZ, zmodyfikowane i dostosowane do każdej z poniższych dziedzin zabiegowych.

Chirurgia ogólna i urazowo-ortopedyczna
(z wyłączeniem dużych operacji ortopedycznych - patrz niżej)

Grupa ryzyka
Zalecana profilaktyka (opcje)

ryzyko małe
- wczesne uruchomienie
ryzyko średnie
- HDCz w małej dawce profilaktycznej
dalteparyna 2500 j.m. s.c. 2 h przed operacją i raz dziennie po operacji, enoksaparyna 20 mg s.c. 2 h przed operacją i raz dziennie po operacji, nadroparyna - dawka zależna od masy ciała.
- HNF 5000 j.m. s.c. co 12 h; pierwsza dawka 1-2 h przed operacją
- przerywany ucisk pneumatyczny na kończyny dolne (PUP)
ryzyko duże
- HDCz w dawce profilaktycznej dalteparyna 5000 j.m. s.c. wieczorem przed operacją i raz dziennie
po operacji
nadroparyna – dawka zależna od masy ciała
dalteparyna 2500 j.m. s.c. 2 h przed operacją, a następnie 2500 j.m. s.c. po 8-12 h, w ciągu następnych dni 5000 j.m. s.c. raz dziennie enoksaparyna 40 mg s.c. 12 h przed operacją i raz dziennie po operacji nadroparyna – na podstawie masy ciała
- HNF 5000 j.m. s.c. co 8 h; pierwsza dawka 1-2 h przed operacją- jeśli zwiększone ryzyko krwawienia - stosować mechaniczne metody
zapobiegawcze (pończochy elastyczne i/lub PUP), przynajmniej początkowo
ryzyko bardzo duże
- HDCz (dawki jak przy dużym ryzyku)
- HNF (dawka jak przy dużym ryzyku)
oraz
- pończochy elastyczne i/lub PUP

Według wytycznych czas stosowania PPZ w wymienionej dziedzinie jest następujący:

- do czasu wypisania chorego do domu lub
- do pełnego uruchomienia chorego hospitalizowanego, ale nie krócej niż przez 5 dni
- w przypadkach zagrożonych dużym ryzykiem powikłań zakrzepowych (np. obecność nowotworu złośliwego podnosi to ryzyko dwukrotnie) rozważyć stosowanie przedłużonej profilaktyki za pomocą HDCz lub acenokumarolu, nawet po wypisaniu ze szpitala.

Choć wytyczne mówią o odstawieniu PPZ po uruchomieniu pacjenta po operacji, preferuje się przedłużanie PPZ z użyciem HDCz. Potwierdza to jedno z najnowszych badań klinicznych FAME. Porównywano w nim skuteczność PPZ krótkotrwałej (7 dni) oraz długotrwałej (28 dni). Do badania kwalifikowano pacjentów po dużych operacjach brzusznych. Użyto schematu: 5000 j.m. dalteparyny, 1 x dobę.
W wyniku przedłużonej tromboprofilaktyki (28 dni) w porównaniu z krótkotrwałą profilaktyką (7 dni) stwierdzono znaczne zmniejszenie całkowitej liczby incydentów ŻChZZ z 16,3% do 7,3% (zmniejszenie względnego ryzyka o 55%) oraz zmniejszenie liczby epizodów proksymalnej zakrzepicy żył głębokich z 8% do 1,8% (zmniejszenie ryzyka względnego o 77%), przy praktycznie niezmienionej liczbie krwawień. Dlatego warto każdorazowo rozważyć ewentualność przedłużenia PPZ.
Warto wspomnieć, że obecnie unieruchomienie kończyny dolnej w opatrunku gipsowym jest wskazaniem do stosowania HDCz w dawkach profilaktycznych do czasu zdjęcia opatrunku gipsowego.

Duże operacje ortopedyczne
W przypadku tzw. „dużej ortopedii” ryzyko wystąpienia ŻChZZ/ZP jest największe i przy źle prowadzonej PPZ sięga nawet 40-60%.

Procedura
Zalecana profilaktyka


planowa alloplastyka stawu biodrowego
- HDCz w wysokich dawkach profilaktycznych
- Skuteczność profilaktyki może zwiększyć dodatkowe z
zastosowanie pończoch elastycznych i/lub PUP. Nie zaleca się stosowania jako metody profilaktyki: tylko kwasu acetylosalicylowego, HNF w dawkach profilaktycznych, dekstranu ani samych metod mechanicznych.

planowa alloplastyka stawu kolanowego
- HDCz w wysokich dawkach profilaktycznych
- PUP
Nie zaleca się stosowania samej HNF w dawce profilaktycznej.

planowe leczenie operacyjne złamania bliższego
- HDCz dawki jw. odcinka kości udowej
- HNF 5000 j.m. s.c. co 8-12 h; pierwsza dawka 1-2 h

Duże operacje ortopedyczne - dawkowanie HDCz






Według wytycznych czas stosowania PPZ wynosi:

- co najmniej 5-7 dni po krótkich operacjach w obrębie małych stawów i kości, ale nie krócej niż do pełnego uruchomienia chorego;
- u pacjentów ze znaczącymi czynnikami ryzyka (patrz lista powyżej) nawet w przypadku małych operacji ortopedycznych zaleca się kontynuację PPZ do 4 tygodni;
- u chorych po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego profilaktyczne stosowanie HDCz 5 tygodni (ze wskazań indywidualnych nawet do 6 tygodni) zmniejsza częstość występowania ŻChZZ. Wydłużenie PPZ długotrwałej zaleca się szczególnie u chorych ze zwiększonym ryzykiem zakrzepowym (starszy wiek, otyłość, unieruchomienie lub ŻChZZ w wywiadzie).

Należy także zauważyć, że dalteparyna jako jedyna HDCz w Polsce zarejestrowana została ze wskazaniem do stosowania PPZ okołoperacyjnej z możliwością rozpoczęcia podawania po zabiegu ortopedycznym. Ma to istotne znaczenie w przypadku urazów wielonarządowych i innych stanów nagłych, w których nie możemy sobie pozwolić na planowe, przedoperacyjne wdrożenie PPZ. Podajemy wtedy 2500j.m. dalteparyny podskórnie 4-8 godzin po zabiegu, a następnie od dnia kolejnego 5000j.m. raz dziennie. Według badania NAFT rozpoczęcie podawania dalteparyny po zabiegu tylko nieznacznie zwiększa ryzyko wystąpienia epizodów ŻChZZ po dużych zabiegach ortopedycznych. Natomiast stosowanie dalteparyny w dawce 5000j.m. raz dziennie w 35-dniowej PPZ zmniejsza względne ryzyko ŻChZZ o 55% w porównaniu ze stosowaniem przedłużonej tromboprofilaktyki z użyciem ustnych antykoagulantów.
W innym badaniu stwierdzono u pacjentów przyjmujących dalteparynę w dawce 5000j.m. raz dziennie przez 35 obniżenie względnego ryzyka wystąpienia ŻChZZ o 54% w porównaniu z pacjentami przyjmującymi między 7, a 35 dniem po operacji placebo. Dlatego obecnie uważa się za słuszne przedłużenie PPZ do 5 tygodni (35 dni) z użyciem maksymalnych dawek profilaktycznychHDCz.

Chirurgia onkologiczna
Wyjątkową grupę w chirurgii stanowią pacjenci onkologiczni. Ryzyko wystąpienia ŻChZZ oraz ZP jest w przypadku operacji nowotworu złośliwego w obrębie jamy brzusznej dwukrotnie wyższe, zaś powikłania zakrzepowo-zatorowe stały się wiodącymi przyczynami śmierci okołooperacyjnej w tej grupie. W kilku badaniach nad stosowaniem dalteparyny w chirurgii onkologicznej jamy brzusznej uznano największą skuteczność PPZ w schemacie 5000j.m. daltyparyny raz dziennie. W porównaniu z dawką 2500j.m. redukuje liczbę incydentów ŻChZZ z 15,1% do 8,8% (redukcja ryzyka względnego o 42%). W porównaniu
z HNF ryzyko względne obniżyło się o 43%. Jednocześnie nie zwiększyła się liczba incydentów krwawienia.

Operacje urologiczne

Grupa ryzyka
Zalecana profilaktyka


zabieg przez cewkowy lub inny szybkie uruchomienie
związany z małym ryzykiem ŻChZZ

duże otwarte operacje urologiczne
- HDCz w dawce profilaktycznej
- HNF 5000 j.m. s.c. co 12 h; pierwsza dawka 1-2 h przed operacją
- pończochy elastyczne i/lub PUP

chorzy obciążeni bardzo dużym ryzykiem
- HDCz w dawce profilaktycznej oraz pończochy elastyczne i ew. PUP
- HNF 5000 j.m. s.c. co 8 h; pierwsza dawka 1-2 h przed operacją
Czas stosowania profilaktyki jak w chirurgia ogólnej.

Operacje ginekologiczne






Czas stosowania profilaktyki jak w chirurgia ogólnej.

Podsumowanie:
Nowoczesna medycyna zabiegowa nie może istnieć bez okołooperacyjnej profilaktyki przeciwzakrzepowej. Obecne trendy i najnowsze badania wciąż rozszerzają wskazania do jej stosowania, trwają dyskusje nad dawkami optymalnymi oraz czasem trwania profilaktyki po operacji. Dzięki stałej współpracy lekarzy i naukowców różnych specjalności oraz dzięki cyklicznym konferencją poświęconym tej problematyce, wypracowano niezwykle pomocne wytyczne i standardy jej prowadzenia. Warto je znać i warto wciąż do nich zaglądać...

Pokaż bibliografię

  1. “Wytyczne profilaktyki i leczenia żylnej choroby zakrzepowo zatorowej” Medycyna Praktyczna, Suplement do nr 5 (135) 2002 Medycyny Praktycznej, aktualizacja 2005. opracowane na podstawie dokumentu z VI Konferencji American College of Chest Physicians (Chest, 2001; 119: 1, supl.) oraz wytycznych European Society of Cardiology (Eur. Heart J., 2000; 21: 1301–1336) wraz z aktualizacjami. Kher A, Samama MM Primary and secondary prophylaxis of venous thromboembolism with low-molecular-weight heparins: prolonged thromboprophylaxis, an alternative to vitamin K antagonists Journal of Thrombosis and Haemostasis, 3: 473–481 Rassmusen M, Prolonged throboprophylaxis with dalteparin after major abdominal surgery: the FAME study. Geerts WH, Heit JA, Clagett GP, Prevention of venous thromboembolism: VI ACCP Conference, Chest 2001; 119:132S-75S. Dahl OE, Andreassen G, Muller, The effort of prolonged thromboprophylaxis with dlaperin on the frequency of deep vein thrombosis and pulmonary embolism 35 days after hip replacement, Thromb Haemost 1995;73:1094 Dahl OE, Aspelin T, Arnesen H, Seljeflot I, Kierulf P, Ruyter R, Lyberg T. Increased activation of coagulation and formation of late deep venous thrombosis following discontinuation of thromboprophylaxis after hip replacement surgery. Thromb Res 1995; 80: 299–306. Scurr JH, Coleridge-Smith PD, Hasty JH. Deep venous thrombosis: a continuing problem. BMJ 1988; 297: 28. Clarke-Pearson DL, Synan IS, Colemen RE, Hinshaw W, Creasman WT. The natural history of postoperative venous thromboemboli in gynecologic oncology: a prospective study of 382 patients. Am J Obstet Gynecol 1984; 148: 1051–4. Kiil J, Kiil J, Axelsen F, Andersen D. Prophylaxis against postoperative pulmonary embolism and deep-vein thrombosis by low-dose heparin. Lancet 1978; 1: 1115–6. Tang Wilson WH: Perioperative DVT Prophylaxis. Last updated 13 October 2004, www.emedicine.com Arcelus JI, Caprini JA, Motykie GD, et al. Matching risk with treatment strategies in deep vein thrombosis. Blood Coagulation Fibrinolysis 1999; 10 (Suppl): S37–43 Rosen SF, Clagett GP: Prevention of venous thromboembolism. Curr Opin Hematol 1999 Sep; 6(5): 285-90 Prandoni P, Mannucci M: “Deep-vein thrombosis of the lower limbs:diagnosis and management” Bailliere’s Clinical Haematology Vol. 12, No. 3, pp. 533-554 Kmiecik SA, Liu JL, Vaadia TS, et al. Quantitative evaluation of hypothermia, hyperthermia, and hemodilution on coagulation. J Extra Corpor Technol 2001; 33: 100 Davis JW, Parks SN, Kaups KL et al. Admission base deficit predicts transfusion requirements and risk of complications. J Trauma 1996;4: 764–74 Kambayashi J, Sakon M, Yokota M, et al. Activation of coagulation and fibrinolysis during surgery, analyzed by molecular markers. Thromb Res 1990; 60: 157 Bombeli T, Spahn D.R: Updates in perioperative coagulation: physiology and management of thromboembolism and haemorrhage. British Journal of Anaesthesia 93 (2): 275–87 (2004) Lee A: “Epidemiology and management of venous thromboembolism in patients with cancer” Thrombosis Research 110 (2003) 167–172 Clagett GP, Anderson FA, Geerts WH, et al. Prevention of venous thromboembolism. Chest 1998; 114 (Suppl): 531S–60S Rosendaal F.R: “Venous thrombosis: a multicausal disease” The Lancet 1999, 353, 1167-73 Verstraete M: Prophylaxis of venous thromboembolism. BMJ 1997 Jan 11; 314(7074): 123- Bergqvist D, Agnelli G, Cohen AT, Eldor A, Nilsson PE, Moigne-Amrani A, et al. Duration of prophylaxis against venous thromboembolism with enoxaparin after surgery for cancer. N Engl J Med 2002;346(13):975–80. Merli GJ, Martinez J: Prophylaxis for deep vein thrombosis and pulmonary embolism in the surgical patient. Med Clin North Am 1987 May; 71(3): 377-97 Bergqvist D, A comparison of thromboprophylactic effect of LMWH with low0dose heparin, Thromb Hemost, 1990; 16:19-24 Bergqvist D, LMWH against deep vein thrombosis: 2500 vs 5000 Xal units. Br J Surg. 1995; 82: 496-501
Wypowiedź tego użytkownika jest wartościowa :

podziel sie, promuj ten tekst

Dodaj komentarz

Kto czytał ten artykuł

  • edyder
  • igor7
  • gineksy
  • monikaszp
  • ania.rudnik
  • sokox
  • drzeworek
  • m.barska
  • maritt
  • nikagon
  • karolawum
  • jkrysa

Komentarze